Μαμά: ελληνικό πρότυπο, επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ, ύφος μπλαζέ!

Πιτσιρικάς: 10-11 ετών, στημένος μπροστά στον πάγκο με το gadget που είχε βάλει στο μάτι, κρατάει την μητέρα του από τον καρπό και διεκδικεί άλλο ένα τρόπαιό του.

Για αρκετά λεπτά η συζήτηση ανάμεσα στους δύο παραπάνω "χαρακτήρες" εξελίσσεται ως εξής:

Πιτσιρικάς: "Το βαρέθηκα το PSP!"

Μαμά: "Μα καλά δεν έχεις από αυτό;"

Πιτσιρικάς: "Άλλο το tablet άλλο το iPod Touch βρε μαμά, δεν το καταλαβαίνεις!"

Μαμά: "Συγγνώμη, δεν είπες στον πατέρα σου να σου φέρει το Nintendo;"

Πιτσιρικάς: "Όχι, το θέλω και αυτό! Τι σε νοιάζει εσένα;"  

Ακριβώς έξω από το κατάστημα, ανάμεσα στον κόσμο που ψώνιζε ή έστω έκανε βόλτα, ήταν δύο τσιγκανάκια. Το ένα προσποιούνταν τον φωτογράφο με ένα άδειο χάρτινο κουτί, ενώ το άλλο έπαιρνε τις πιο χαζοχαρούμενες πόζες. Αυτό κράτησε κανά δεκάλεπτο...

Γύρισα το κεφάλι μου για να δω την βαριεστημένη έκφραση του άλλου πιτσιρικά, με τις hi-tech απαιτήσεις. Ανέκφραστος, απαιτητικός, εκκολαπτόμενος manager του μέλλοντος με ικανότητες διαπραγμάτευσης στα άκρα. Η μητέρα του έδειχνε ότι ήθελε να τελείωσει με τη συμβατική της υποχρέωση, αλλά προσπαθούσε (μάταια) να προσγειώσει τα "θέλω" και "απαιτώ" του μικρού. Έξω πάλι, τα δύο τσιγγανάκια συνέχιζαν να γελάνε με το παιχνίδι τους, χωρίς να τους απασχολεί η περιβάλλουσα καταναλωτική μανία.

Σήκωσαν τα ποδήλατά τους από κάτω, πήγαν να φύγουν αλλά πήραν μαζί και το δικό τους gadget. Δεν θεωρώ τα gadgets αντιπαιδαγωγικά, το αντίθετο. Διεγήρουν τις αισθήσεις, φέρνουν όλους μας σε επαφή με άπειρη πληροφορία και όλοι - μα όλοι - τα χαζεύουμε. Ζήλεψα όμως την μποέμικη διάθεση και την φαντασία που είχαν τα δύο τσιγγανάκια και χάρηκαν το παιχνίδι τους, που τα ίδια σκαρφίστηκαν και δεν υπάρχει καμία λέξη που να περιγράφει την λάμψη που είχε το βλέμμα τους, το χαμόγελό τους. Αμέσως μετά σκεφτόμουνα, βαθύτατα επηρρεασμένος από το προηγούμενο: iPad mini με Cellular ή iPhone5 στα 32GB;  

Μοιράσου το άρθρο αυτό στα social media: